AGENDA!!

 

   

 

In oktober 1982 werd binnen mijn bedrijf een personeelsvereniging opgericht, met als eerste activiteit, je raadt het al, handboogschieten, bij St. Sebastiaan Prinsenbeek.

Er werd op een afstand van 8 meter geschoten. De 37 punten die ik met 5 schoten scoorde leverden mij een 1e prijs op. Ik dacht nu wel alles te kennen van de handboogsport. Iets wat later wel enigszins tegenviel. Maar goed de basis voor Odysseus is mogelijk in die tijd al gelegd. Na eerst wat jaren gewoon te hebben mee geschoten, kwamen er van diverse schutters van St. Sebastiaan al enkele hints om mogelijk in Dordrecht iets te beginnen, iets wat door mij van de hand gewezen werd.

Waarschijnlijk zag ik op tegen het vele werk dat dit met zich mee zou brengen en waar moest ik beginnen. In het najaar van 1986 kwam ik in contact met de Invaliden Sportvereniging de Drechtsteden, die alhier ook handboogsport beoefende. Na er enkele weken te hebben geschoten ben ik met het bestuur van de I.S.D. rond de tafel gaan zitten om te gaan proberen de handboogsport binnen de I.S.D. uit te breiden. Iets waar ik vreemd genoeg niet veel voor heb hoeven doen.

Enkele schutters die al eerder lid waren geweest van de I.S.D. kwamen terug en de nodige mond op mond reclame bracht het aantal schutters al snel op 20. Er vond aansluiting plaats bij de N.H.B. onder nummer 302 en de eerste wedstrijden zouden al snel geschoten worden. Zelf heb ik nooit aan deze wedstrijden meegedaan, ik was nog steeds wedstrijdschutter in Prinsenbeek en ben dit gebleven tot aan de oprichting van Odysseus. Maar na er inmiddels al een jaar te hebben geschoten, eerst in een lange gang en later in een gymzaal van 18 meter, kwam langzaam het besef dat dit toch niet helemaal was wat ik wilde.

De beoogde nieuwbouw die de gemeente Dordrecht de I.S.D. beloofd had bleef uit, en de spanning met de I.S.D. liep op. Dit deed mij uiteindelijke besluiten, om met nagenoeg al onze leden, in februari 1988 de I.S.D. te verlaten en te trachten elders in Dordrecht een geschikte locatie te vinden. Daar stonden we dan, een vereniging zonder naam en vooral zonder schietbaan. Dankzij onze creatieve schutters was een naam zo verzonnen maar een schietbaan vinden zou behoorlijk lastig worden. Gelukkig hadden we St. Sebastiaan uit Prinsenbeek nog die hun schutterij tijdelijk beschikbaar stelde.

Rinus Klijn, inmiddels alweer een jaar onze wedstrijdleider, moest medio maart 1988 voor zijn baas op pad en kwam terecht op jeugddorp bij P.H.V. Elvado, een Politie Honden vereniging en hij voorzag hier wel mogelijkheden. Na enkele gesprekken met het bestuur van Elvado en een technische blik van onze wedstrijdleider, kwamen we uiteindelijk tot op heden nog steeds, intensieve samenwerking. Het vinden van een locatie was dus opgelost. Maar wat doe je zonder een cent op zak, met een locatie welke een dusdanige metamorfose moest ondergaan om een geschikte en vooral veilige schietbaan te realiseren. Ik schreef het al eerder, de creativiteit zorgde ook hier weer voor een oplossing.

Een gigantische berg pallethout, die gebruikt was om vliegtuigonderdelen in te verpakken, bracht ook voor dit probleem een oplossing. Het door alle leden vooruit betalen van een jaar contributie, de verkoop van stickers e.d. gaf de penningmeester het benodigde kapitaal om de diverse aanschaffen te realiseren die er verder nodig waren. Het leiding geven aan een vereniging is een zaak en het bouwen ervan een andere. Een spijker in een plank slaan of het zagen van een plank lukt mij nog aardig maar daar houd het ook mee op. Gelukkig hadden en hebben we nog steeds Rinus Klijn in ons midden. Een man met, zoals ze ook wel noemen, twee gouden handen. Voordat er echter gebouwd kon worden, zou er eerst een Jeugddorp overleg plaats vinden, waarbij wij met name de op Jeugddorp aanwezige padvinderijen moesten overtuigen van de veiligheid. Het wachten was dus op de uitslag hiervan, welke ons eind april 1988 zou worden gegeven.

Op voorhand waren Rinus en ik, in zijn tuin, alvast begonnen met de bouw van het voorfront, waarin later de schietluiken verwerkt zouden worden en het storten van betonnen poeren. Hieruit blijkt dat we vol goede hoop waren dat we ons mochten vestigen op Jeugddorp. Dit werd uiteindelijk inderdaad positief beoordeeld.

De echte bouw kon beginnen. Trainingsdagen werden omgevormd tot werkdagen evenals vakantie en snipperdagen. Na vele maanden arbeid kon uiteindelijk op 27 september 1988 onze baan in gebruik genomen worden.

Uiteraard gingen in die tijd ook de gewoonlijke bestuurszaken door, zoals de aanvraag tot aansluiting bij de N.H.B.. Het tijdelijke bestuur kreeg in een dat jaar gehouden ledenvergadering vaste zitting. We waren dus vanaf dat moment een vereniging met alles erop en er aan. Dit betekende echter niet dat we nu gereed waren.

In 1989 werd het braakliggende terrein van 6600 m2 achter het clubgebouw door ons gehuurd. Hierop is inmiddels een vast doelenhok voor 90 meter gebouwd. Het interieur van ons gebouw is verfraaid en verbeterd, waarbij we een stuk hebben aangebouwd aan de zaal, de vloer hebben vernieuwd, een overkapping over het looppad naar het doelenhok gebouwd en recentelijk de keuken hebben vernieuwd. H.S.V. Odysseus is in ieder geval een vereniging geworden waar we trots op kunnen zijn en mede dankzij de inzet van de leden geworden is tot wat het nu is.

Ik hoop dan ook nog in lengte van jaren te kunnen zeggen:

"IN DORDRECHT STAAT EEN VERENIGING EN DIE HEET "ODYSSEUS"

                                                                                                                                                                     Andre den Braasem.

In memoriam:

Zo sloot onze oud voorzitter en medeoprichter in 1988 zijn verhaal af welke te lezen is in ons informatie en lesboek. Helaas is hij op 28 juli 1999 overleden. We missen hem nog steeds als gedreven bestuurder en vriend.

Tijdens het schrijven van deze note is het 2004 en hebben we onlangs een geheel nieuwe accommodatie geopend aan de Zeehavenlaan. Na 15 jaar sparen en een jaar bouwen kunnen we nog steeds de lijfspreuk van Andre herhalen door te zeggen

IN DORDRECHT STAAT EEN VERENIGING EN DIE HEET ODYSSEUS!

Jammer dat hij, de vereniging waar hij zo trots op was, de nieuwbouw niet meer mee heeft kunnen maken.

Rinus Klijn
Voorzitter

andre